%PM, %02 %550 %2017 %15:%Ιουν

Κροίσος και Σόλωνας. Ο συμβολικότερος διάλογος όλων των εποχών και η φράση "Μηδένα προ από του τέλους Μακάριζε"

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

 

Αφού ο Σόλων θέσπισε την δικαιότερη  νομοθεσία που μπορούσε να θεσπίσει στην Αθήνα κάνοντας το πολίτευμα δημοκρατικότερο και επιβάλοντας την γνωστή σε όλους μας Σεισάχθεια, πήρε άδεια από τους Αθηναίους για να λείψει από την πόλη για 10 χρόνια ελπίζοντας όσο χρόνο θα ταξιδεύει να στεριόσουν οι νόμοι του.


Μεταξύ άλλων πόλεων, ταξίδεψε και στην Λυδία, στις Σάρδεις όπου και συνάντησε τον πάμπλουτο Βασιλιά Κροίσο. Λένε λοιπόν πως όταν ο Σόλωνας εφτασε στις Σάρδεις μετά από κάλεσμα του ίδιου του Βασιλιά, ενυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την πολυτέλεια της βασιλικής αυλής και του εντυπωσιακού τρόπου ενδυμασίας των αρχόντων, τους οποίους ακολουθούσαν πάντα πολλοί υπηρέτες, έτσι ώστε να μην μπορεί να διακρίνει ποιος απ' όλους πραγματικά ήταν ο Βασιλιάς Κροίσος μέχρι που τον οδήγησαν σε αυτόν.


Ο Κροίσος ήταν ντυμένος με ότι πιο ακριβό χρωματιστό και εκκεντρικό ένδυμα που υπήρχε, στολισμένο με πολύτιμους λίθους και περίεργα χρυσά κοσμήματα ώστε να έχει μεγαλοπρεπή εμφάνιση και να κάνει τη μεγαλύτερη δυνατή εντύπωση στον Σόλωνα.


Μάται όμως, ο Σόλωνας όχι μόνο δεν εξεπλάγη καθόλου αλλά παρέμεινε ανέκφραστος με τέτοιο τρόπο που όλοι κατάλαβαν πως περιφρονεί την πολυτέλεια αυτή και την καλαισθησία. Όταν το κατάλαβε αυτό ο Βασιλιάς Κροίσος διέταξε να του ανοίξουν αμέσως τους θησαυρούς με τα πλούτη του και να δείξουν γρήγορα όλα τα υπολοιπα πολυτελή  αντικείμενα και τον πλούτο  που του περίσευε και δεν  είχε καμία ανάγκη.


Αφού λοιπόν τα είδε όλα αυτά και οδηγήθηκε πάλι πίσω στον βαιλιά τον ρώτησε με αυταρέσκεια ο Κροίσος αν είδε ποτέ άνθρωπο πιο ευτυχισμένο από αυτόν. Ο Σόλων όμως αμέσως του απάντησε πως ναι και αυτός ήταν ο συμπολίτης του ο Τέλλος ο οποίος ήταν άντρας δίκαιος και άφησε γιους έντιμους στην πόλη και περιουσία επαρκή για τη διαβίωσή τους και το κυριότερο είχε ένδοξο τέλος τιμοντας την πατρίδα του...


Μα η απάντηση αυτή δεν άρεσε καθόλου στον Κροίσο και μάλιστα του φάνηκε πως ο Σόλωνας ήταν κάπως αλλόκοτος άνθρωπος και αγροίκος επειδή δεν λαμβάνει ως μέτρο της ευτυχίας το χρυσάφι και την εξουσία ενός βασιλιά αλλά ζηλεύει την ζωή και τον θάνατο ενός απλού φτωχού ανθρώπου. Εν τούτοις τον ρώτησε ξανά, αν μετά τον Τέλλο γνώρισε άλλον άνθρωπο πιο ευτυχισμένο από αυτόν.


Τότε ο Σόλων, είπε πάλι ναι, είπε πως γνώσρισε τον Κλεόβη και τον Βίτωνα που ήταν αδέρφια, αγαπημένα από καλή οικογένεια που αγαπούσαν πολύ  τη μητέρα τους. Γιατί αυτοί Αργείοι στην καταγωγή, ήταν αρκετά ευκατάστατοι και είχαν σώμα δυνατό και οι δύο κέρδισαν αθλητικές νίκες και σύμφωνα με έθιμο έπρεπε να μεταφέρουν τη μητέρα τους με την άμαξα στο ιερό της Ήρας αλλά επειδή τα βόδια αργούσαν σήκωσαν την άμαξα μόνοι τους πράγμα που άρεσε στους συμπολίτες τους.

 

Αφού έφτασαν στο ιερό και πρόσφεραν θυσία και αφού έφαγαν, κοιμήθηκαν το βράδυ χωρίς να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα. Πέθανα δηλαδή χωρίς πόνο και λύπη αφού είδαν τόση δόξα.

 

Όπως είναι φυσικό και αυτή η δεύτερη απάντση δεν άρεσε καθόλου στον Βασιλιά Κροίσο, διότι, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είναι δυνατόν να συμβεί να μην ταυτίζονται τα αμύθιτα πλούτη με την πραγματική ευτυχία. Έτσι μην έχοντας πλέον την υπομονή  να επαναλάβει την ίδια ερώτηση του απεύθυνε οργησμένα και με μανία την εξής ερώτηση:  Τελικά εμένα με συγκαταλέγεις  στους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του κόσμου;;!!!!!

Ο Σόλων μη θέλων ούτε να τον κολακεύσει ούτε να τον νευριάσει περισσότερο αλλά να του εκφράσει την αληθινή του σκέψη είπε τη φράση "Μηδένα προ από του τέλους μακάριζε", εξήγοντας τα εξής:


Βασιλιά των Λυδών στους Έλληνες ο θεός τα έδωσε όλα με μέτρο και επίσης χάρη στο μέτρο αυτό έχουμε κατά καποιο τρόπο και σεμνή σοφία. Αυτή η σοφία παρατηρεί, πως ο ανθρώπινος βίος υπόκειται σε πολλες δοκιμασίες και αλλαγές και δεν μας αφήνει να καμαρόνουμαι για τα υπάρχοντα αγαθά ούτε να θαυμάζουμε την ευτυχία ανθρώπου που είναι δυνατόν με τον καιρό να μεταβληθεί.


Διότι το μέλλον είναι αβέβαιο και διαφέρει ως προς τον καθενα και θεωρούμαι ευτυχισμένον αυτόν στον οποίο ο θεός απέμεινε την ευτυχια μέχρι το τέλος της ζωής του. Όσον αφορά εκείνον που ζει ακόμα και κινδυνεύει στη ζωή του η ευτυχία του είναι αβέβαιη και επισφαλής όπως η βράβευση του αθλητή όσο αγωνίζεται. Αφού είπε αυτά ο Σόλωνας έφυγε στεναχωρόντας τον Κροίσο χωρίς όμως να το σωφρονίσει.


Τότε έτυχε να είναι προσκεκλημένος του Κροίσου και ο Αίσωπος ο οποίος λυπήθηκε που έφυγε έτσι ο Σόλωνας και για να τον παρηγορήσει του είπε : Με τους βασιλιάδες Σόλων πρέπει κανείς να συναναστρέφεται όσο μπορεί κανείς λιγότερο ή όσο μπορεί πιο ευχάριστα. Όχι του απάντησε ο Σόλων αλλά πρέπει όσο τον δυνατόν λιγότερο ή όσο το δυνατόν πιο ωφέλιμα.


Με αυτόν τον τρόπο περιφρόνησε τον Σόλωνα ο Κροίσος, όμως, αφού πολέμησε με τον Κύρο και έχασε στην μάχη την πρωτεύουσά του, τον πλούτο του και το πιο σημαντικό την ελευθερία του, τοποθετημένος στην κορυφή των ξύλων λίγο πριν τον κάψει ζωντανό ο Κύρος, παρουσία ενώπιον όλων των Περσών και του Κύρου φώναξε δυνατά τρεις φορές Σόλων! Σόλων! Σόλων!


Απόρησε ο Κύρος ακούγοντας αυτό το όνομα και τους έστειλε να ρωτήσουν αν αυτός ήταν θεός ή καποιος άνθρωπος. Ο Κροίσος του διηγήθκε αμέσως όλη την ιστορία και πως θεωρει ότι είναι ένας από τους πιο σοφούς ανθρώπους που γνώσρισε ποτέ!!!!

 


Τον θαύμασε και ο Κύρος τον Σόλωνα πολυ που είδε να επιβεβαιόνεται ο λόγος του και γι' αυτό ελευθέρωσε και τον Κροίσο.

Διαβάστηκε 90 φορές